Βαφτίσια

Τα διακοσμητικά για το σπίτι δεν τα πολυσυμπαθώ.

Αυτό όμως μου άρεσε αμέσως.

Πρέπει όμως να του βρω ένα όνομα.

"Φλέξυ";

ή μήπως "ξύλινος"

ή κάτι άλλο;

δε μου 'ρχεται καμιά ιδεά.

Όσοι πιστοί ..βοηθήσετε!

Ορίζοντας

Ξαναείδα αυτήν την παλιότερη φωτογραφία τραβηγμένη στο Boccadasse κοντά στη Γένοβα. Πήγα να διορθώσω τον στραβό ορίζοντα. Λάθος. Ξανακοιτάζω μόνο του τον άνθρωπο και μου φαίνεται εντάξει.

Όσο στέκομαι μόνος μου να κοιτάζω τη θάλασσα όλα φαίνονται ίσια. Μπαίνω στο κάδρο, μπαίνω στο περιβάλλον μου και κάτι πάει στραβά. Δεν στέκομαι πια καλά. Ο περιβάλλον χώρος μου λέει πως δεν στέκομαι πια καλά.

Κοιτάζω, λέει, ένα στραβό ορίζοντα.

ορισμοί: λοβοτομή

Η λοβοτομή είναι μια χειρουργική επέμβαση με την οποία ο γιατρός αποκόπτει τις νευρικές ενώσεις ανάμεσα στους μετωπιαίους λοβούς και στον υπόλοιπο εγκέφαλο. Με τον τρόπο αυτό απενεργοποιεί ορισμένες σημαντικές λειτουργίες του εγκεφάλου.

Την εφηύρε το 1935 ο Πορτογάλος νευροχειρουργός Έγκας Μόνιτζ, ο οποίος άρχισε να την εφαρμόζει πειραματικά σε ασθενείς του ψυχιατρείου της Λισσαβόνας. Η εφεύρεση αυτή του χάρισε το Βραβείο Νομπέλ το 1949, αν και σήμερα η πρακτική αυτή επικρίνεται σφοδρά. Ο Μονίτζ παρατήρησε ότι τα συμπτώματα σοβαρών νοητικών ασθενειών όπως η σχιζοφρένεια εξαφανίζονταν άμεσα σε ανθρώπους στους οποίους είχε γίνει λοβοτομή. Εντούτοις υποτίμησε το γεγονός ότι οι βλάβες που προκαλούνταν στον εγκέφαλο ήταν πολύ μεγαλύτερες από τα οφέλη. Μετά τη θεραπεία πολλοί ασθενείς γίνονταν φυτά. Παρ’ όλα αυτά, η λοβοτομή εφαρμόστηκε ευρέως μέχρι τη δεκαετία του 1950 σε χιλιάδες ανθρώπους που υπέφεραν από νοητικές παθήσεις καθώς και σε υπερδραστήρια παιδιά και κρατουμένους που θεωρούνταν επικίνδυνοι. Στους μεγαλύτερους υποστηρικτές της λοβοτομής στις ΗΠΑ συγκαταλέγεται ο γιατρός Ουόλτερ Φρίμαν. Τη δεκαετία του 1950 περιδιάβαινε στη χώρα για να κάνει χιλιάδες λοβοτομές με μια γρήγορη τεχνική δικής του επινόησης. Χρησιμοποιούσε μια μικρή μύτη τρυπανιού με την οποία διείσδυε από το αφτί στο κρανίο. Αφού έφτανε στον μετωπιαίο λοβό, έκοβε τα επίμαχα νεύρα χτυπώντας απότομα το τρυπάνι με ένα μικρό σφυρί.
(πηγή: http://www.focusmag.gr 3-4-07)

και μετά πάμε σε αυτό
http://www.hri.org/E/1998/98-04-07.dir/keimena/world/world2.htm

Τρίχες

Οι εκλογές μού φέρνουν πλήξη.

Ειδικά οι τηλεοπτικές.

Προτιμώ να αναζητώ τέτοιες ειδήσεις.

".. διαβάσαμε στους New York Times την αποφασιστικότητα με την οποία νεαρά κορίτσια και αγόρια προσφέρουν τα μαλλιά τους προκειμένου να γίνουν περούκες στα κεφάλια παιδιών και γυναικών καρκινοπαθών. Στις ΗΠΑ δραστηριοποιούνται ήδη τέσσερις μεγάλες ανθρωπιστικές οργανώσεις, με γνωστότερη τις "Μπούκλες της αγάπης" (Locks of Love), όπου μπορεί κάποιος να διαθέσει την κόμη του, προκειμένου αυτή να σκεπάσει το γυμνό κεφαλάκι ενός άρρωστου παιδιού με καρκίνο, αλλωπεκίαση ή άλλη ασθένεια που μπορεί να προκαλεί απώλεια μαλλιών. Κι αυτή η χαρά της προσφοράς είναι άμεση και ουσιαστική".

(Μαρία Σωνίδου- Καθημερινή 8-9-2007)

http://www.locksoflove.org/

http://www.wigsforkids.org/

http://www.beautifullengths.com/

Βαγδάτη

όλη την ημέρα πέταγαν ελικόπτερα πάνω από την πόλη,
το μπαλκόνι γεμάτο στάχτες,
μια καπνίλα στην αέρα.

Λευκό

φωτ. Dionisy ierei

Το κορίτσι είπε ότι ψυχοπλακώθηκε χθες,
η θάλασσα είχε κύμα χθες

σήμερα
είναι καιρός για ηρεμία
και όμορφες εικόνες.

Ζωή

Κάθεσαι στην παραλία. Βράδυ. Το κορίτσι αγκαλιά. Φυσάει και αέρας. Τα πόδια στην άμμο, τα μάτια στ’ αστέρια. Χωρίς σοβαρές έγνοιες.
Πριν δυο ώρες έμαθες για δυο περιστατικά σε γνωστά άτομα. Λευκαιμία και διαβήτης τύπου Α. Σε νέα κοπέλα, σε μικρό παιδί.
Φιλιέσαι. Επιστρέφεις σπίτι. Τρως το καρπούζι. Γράφεις στο μπλογκ. Κάνεις τη δυστυχία του άλλου συγκίνηση. Βάζεις το τραγούδι το αργό να παίζει. Και πέφτεις για ύπνο.
Κάπου πιο μακριά, κάποιος τρυπάει το παιδί του καθημερινά μέχρι να βρει τη σωστή δόση ινσουλίνης. Μια κοπέλα κάνει τη δεύτερη χημειοθεραπεία της. ‘‘Να γραφτούμε δότες μυελού των οστών.’’
Αύριο θα πας και για μπάνιο. ‘‘Θέλω να φτάσω τα τριάντα - τα μετράω!’’
Το δεκαπενταύγουστο κανονίζεις για βόλτα στον Ταΰγετο με τα ποδήλατα.

Ζωή και αρρώστια μαζί. Κλειδιά στον ίδιο κρίκο.

Πριν τα ποδήλατα να ανάψω ένα κερί.
Τουλάχιστον αυτό.

Φανέρωσέ μου την αγάπη που κρύβεις πίσω από τη μάσκα που φοράς

Με το φίλο Γιάννη το είχαμε συζητήσει πολλές φορές και συμφωνούσαμε: Περιμέναμε να δούμε πότε θα περάσει αυτή η γελοία μόδα με τα γυαλιά ηλίου-μάσκα. Δείχνει άσχημα τα γυναικεία πρόσωπα, κρύβει τους ανθρώπους και τους κάνει να φαίνονται σαν μόλις να κατέβηκαν από το διαστημόπλοιο - ειδικά αυτούς που έχουν και ένα υπεροπτικό υφάκι.

"Δεν πάει άλλο. Μια αηδία και μισή".

"Οι γυναίκες είναι ικανές να φορέσουν τα πάντα αρκεί να είναι στη μόδα".

Όμως,

μόλις είδα και τα μάτια της αγαπημένης να φορούν τα γυαλιά-μάσκα, σαν να άλλαξα κάπως γνώμη.

Α ρε έρωτα πώς μας ξεφτιλίζεις έτσι.

Dionisy ierei

Με αρκετή καθυστέρηση: Η φωτογραφιά στο πάνω μέρος του μπλογκ οφείλεται στο ρώσο ιερέα Διονύσιο. Φωτογραφίες του βρήκα τυχαία στο http://www.orthphoto.net/.

Όσο για τη σημερινή φωτογραφία,
του ιδίου,
πόση αγάπη πρέπει να έχεις
για να καταφέρεις μια τέτοια φωτογραφία;

τί γίνεται ο άνθρωπος όταν πεθαίνει

Με την κακή συνήθεια να προσπαθώ να διαβάσω ενόσω μαγειρεύω,
(καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσει το βιβλίο μέσα στις φακές που βράζουν ή να λερωθεί το βιβλίο με σάλτσα ντομάτας)
ανακαλύπτω καμιά φορά αξιοπερίεργα πράγματα.

Διαβάζοντας μια γεωλογική μελέτη
ανακάλυψα τυχαία την κατάληξη που έχει ο άνθρωπος μετά το θάνατό του.

Μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο: ".. στις περιοχές ακατάλληλες για δόμηση περιλαμβάνονται οι περιοχές που καλύπτονται από ανθρωπογενείς αποθέσεις, όπως κοιμητήρια, χωματερές καθώς και περιοχές.. κ.λ.π."

Ανθρωπογενής απόθεση λοιπόν.
Αυτό γινόμαστε όταν ανακατευόμαστε με το χώμα.
Πεθαίνω δηλαδή, ενώνομαι με τους υπόλοιπους και γίνομαι χώμα, πέτρωμα, γεωλογικός σχηματισμός.
Μου αρέσει αυτό. Ακούγεται πιο προσιτό απ' ότι να πηγαίναμε στον ουρανό.
"Χους ει και εις χουν απελεύσει."


Ανακατεύω άλλη μια φορά τις φακές.