Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007

Ζωή

Κάθεσαι στην παραλία. Βράδυ. Το κορίτσι αγκαλιά. Φυσάει και αέρας. Τα πόδια στην άμμο, τα μάτια στ’ αστέρια. Χωρίς σοβαρές έγνοιες.
Πριν δυο ώρες έμαθες για δυο περιστατικά σε γνωστά άτομα. Λευκαιμία και διαβήτης τύπου Α. Σε νέα κοπέλα, σε μικρό παιδί.
Φιλιέσαι. Επιστρέφεις σπίτι. Τρως το καρπούζι. Γράφεις στο μπλογκ. Κάνεις τη δυστυχία του άλλου συγκίνηση. Βάζεις το τραγούδι το αργό να παίζει. Και πέφτεις για ύπνο.
Κάπου πιο μακριά, κάποιος τρυπάει το παιδί του καθημερινά μέχρι να βρει τη σωστή δόση ινσουλίνης. Μια κοπέλα κάνει τη δεύτερη χημειοθεραπεία της. ‘‘Να γραφτούμε δότες μυελού των οστών.’’
Αύριο θα πας και για μπάνιο. ‘‘Θέλω να φτάσω τα τριάντα - τα μετράω!’’
Το δεκαπενταύγουστο κανονίζεις για βόλτα στον Ταΰγετο με τα ποδήλατα.

Ζωή και αρρώστια μαζί. Κλειδιά στον ίδιο κρίκο.

Πριν τα ποδήλατα να ανάψω ένα κερί.
Τουλάχιστον αυτό.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έτσι είναι η ζωή. Γι' αυτό προσπαθώ να μην είμαι υπερόπτης για το τρόπο ζωής μου, να μην είμαι αχάριστος και μεμψίμοιρος για όλα τα ωραία που ζω, να μην έχω τύψεις επειδή περνάω καλά και να είμαι προετοιμασμένος(όσο μπορώ, αν μπορώ) για το "κακό" που με περιμένει στη γωνία.

zelig είπε...

"προετοιμασία για το κακό".
Αυτό κι αν είναι δύσκολο. Ψυχοφθόρο. Να σκέφτεσαι τί μπορεί να σου συμβεί..