Bresson - Μartine's legs (1968)Μπήκε χαμογελαστή και κάθισε στο μωβ καναπέ.
Το αστείο το είχα έτοιμο: "Καναπές χρώματος νεκροταφί" είπα. Γέλασε λίγο.
-Θα πιεις κάτι;
-Μπα. Όχι ευχαριστώ.
Έβγαλε τα παπούτσια και ανέβασε τα πόδια στον καναπέ.
Φορούσε φούστα και φάνηκαν περισσότερο τα πόδια της.
Όμορφα γόνατα - όμορφες γάμπες.
Μου θύμισε μια φωτογραφία του Kertesz. Ή κάποιου άλλου - δεν θυμάμαι.
Της το είπα.
Έκατσε ώρα.
Πριν απο 75 χρόνια o William Beebe έγινε ο πρώτος επιστήμονας που καταδύθηκε στην άβυσσο. Είχε καταφέρει να φτιάξει ένα βαθυσκάφος και μετά από πολλές προσπάθειες καταδύθυκε σε βάθος 923 μέτρων στη θάλασσα των Βερμούδων. Παγκόσμιο ρεκόρ για την εποχή.
Στο βυθό ήρθε σε επαφή με έναν κόσμο άγνωστο έως τότε: ψάρια-τέρατα με δόντια σαν βελόνες, ασημόχρωμα χέλια, περίεργες μέδουσες και εξωπραγματικά θαλάσσια όντα.
Δεν υπήρχε φωτογραφική μηχανή εκείνη την εποχή να λειτουργήσει σε τέτοιες συνθήκες. Έτσι ο Beebe ζωγράφισε τα πιο περίεργα από τα είδη που είδε.
Οι συνάδελφοί του τον αντιμετώπισαν με δυσπιστία, μερικοί είπαν πως υπερβάλλει ενώ υπήρξε και καποιος που υποστήριξε ότι η ανάσα του θάμπωνε το τζάμι και παραμόρφωνε τις εικόνες που έβλεπε.
Μετά από χρόνια και έπειτα από αμέτρητες καταδύσεις και φωτογραφίες, τα σκίτσα της αβύσσου του Beebe θα αποδεικνύονταν αληθινά.
Βυθίζεσαι στα ρίσκα σου, συγκρούεσαι με τον εαυτό σου για να καταλάβεις τί είναι αυτό που πας να κάνεις, έρχεσαι φάτσα με το άγνωστο. Αυτοί που θα έπρεπε να σε στηρίζουν δε θέλουν να σε καταλάβουν - λες και κλέβεις κάτι από τη δική τους τόλμη. Κι όμως, βγαίνεις στην επιφάνεια νικητής και κυρίως χαρούμενος.
Χαρούμενος που στη ζωή σου, λιγότερο ή περισσότερο σημαντική από του William Beebe, κατάφερες να κάνεις αυτό που ήθελες.
Έφυγε από τη ζωή η Αμαλία Καλυβίνου. Επειδή οι συγγραφείς τα καταφέρνουν καλύτερα σε τέτοιες περιπτώσεις, αναδημοσιεύω το πλήρες κείμενο του Νίκου Δήμου.
" Ένα λουλούδι για την Αμαλία "
Η Αμαλία Καλυβίνου κηδεύεται σήμερα στις 12:30 στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως στον Πειραιά, περιοχή Χαραυγή.
Η Αμαλία ησύχασε. Εμείς;
Ήταν δύο φορές άτυχη. Της έλαχε ένα σπάνιο, δυσδιάγνωστο και δολοφονικό νόσημα, έτυχε να πέσει και σε κακούς ή αδιάφορους γιατρούς που την βασάνισαν απάνθρωπα.
Στην δίκαια αγανάκτησή της έφτασε στο (άδικο) συμπέρασμα ότι: "Οι γιατροί είναι ανεύθυνοι,ανίκανοι και άρπαγες στη συντριπτική τους πλειοψηφία.Η μόνη τους έννοια είναι η "κονόμα".Οι φαρμακευτικές κάνουν κουμάντο,η δικαιοσύνη τους αφήνει ατιμώρητους και ανθρώπινες ευτυχίες εξακολουθούν να χάνονται ΑΔΙΚΑ."
Η οργή της ξεσήκωσε το πανελλήνιο. Για πρώτη φορά ένα ελληνικό blog (http://fakellaki.blogspot.com) δημιούργησε πρωτοσέλιδες ειδήσεις. Όσοι είχαν υποφέρει από ιατρικά λάθη, αδιαφορία, επιπολαιότητα και εκμετάλλευση, ταυτίστηκαν μαζί της. Χιλιάδες σχόλια στο blog της.
Όλα αυτά δεν την βοήθησαν να επιζήσει. Της έδωσαν ικανοποίηση και δικαίωση, αλλά δεν μπορούσαν να αναστρέψουν την πορεία μίας δολοφονικής νόσου. (Όχι - δεν την σκότωσαν οι κακοί γιατροί - απλώς την βασάνισαν. Και βρέθηκαν αρκετοί καλοί γιατροί που την βοήθησαν).
Η Αμαλία αφήνει πίσω μία βαριά κληρονομιά. Με το blog της άνοιξε ένα δρόμο. Για περισσότερη δικαιοσύνη (αν όχι Θεία - τουλάχιστον ανθρώπινη). Για περισσότερη συνειδητοποίηση, ευσυνειδησία και ανθρωπιά. Τόσο από τους γιατρούς, όσο κι από όλους εμάς.
Το τελευταίο δημοσιευμένο της post ζητάει: "Tα 15' του Γουόρχολ να αφήσουν βάση". πόσο πρόσκαιρη είναι η δημοσιότητα που κέρδισε - και ζητάει να μην πάει χαμένη.
Γεννήθηκε για να υποφέρει. Ας μας οδηγήσει σε λιγότερο πόνο.
Τα ΝΕΑ δημοσίευσαν σήμερα μια απίστευτη ιστορία.
Ο Τζον Μπάντρικ από τη Μεγάλη Βρετανία ζούσε, λέει,
επί ένα χρόνο περιμένοντας το μοιραίο: οι γιατροί είχαν διαγνώσει καρκίνο στο πάγκρεας και του είχαν δώσει περιθώριο ζωής μόνο λίγους μήνες.
Έτσι, ο Μπάντρικ ξεκίνησε να ζει σαν ετοιμοθάνατος.
Παράτησε τη δουλειά, πούλησε το αυτοκίνητο, ξεκίνησε τα ταξίδια με τη γυναίκα του, ξόδεψε όλα τα χρήματά του.
Μέχρι που δώρισε και όλα τα ρούχα του καθώς, όπως έλεγε,
μόνο ένα κοστούμι θα του χρειαζόταν στο τέλος.
Αποδείχθηκε όμως πως οι γιατροί είχαν λάθος.
Ο Τζον έπασχε μόνο από μια παγκρεατίτιδα.
Τώρα, συνεχίζει η είδηση, ζητεί αποζημίωση για εσφαλμένη διάγνωση.
Πρέπει να είναι η μοναδική περίπτωση ασθενούς
που ενώ νίκησε τον καρκίνο
αναφώνησε
"θέλω τη ζωή μου πίσω"
Κάποιος τη βούτηξε.
Τη φωτογραφική μηχανή.
Την ξέχασα στο μπαρ ενός ξενοδοχείου σε μια καρέκλα. Έφυγα
και όταν το θυμήθηκα και ξαναγύρισα, είχε κάνει φτερά.
Κάποιος τη βούτηξε.
Βέβαια
υπάρχει ένας Πατέρας της Εκκλησίας
που λέει ότι
αν σε κλέψουν και δεν οργισθείς
είναι σαν να κάνεις φιλανθρωπία.
O Harry Callahan (αμερικανός φωτογράφος, 1912-1999) φωτογράφιζε πολύ συχνά τη γυναίκα του, την Eleanor. Στο σπίτι, στο δρόμο, ντυμένη, γυμνή, σε κάθε πιθανή θέση, σε κάθε πιθανή στάση. Ακόμα και στις φωτογραφίες τοπίου, η Eleanor υπήρχε κάπου στο βάθος, μικροσκοπική, αλλά πάντα εκεί.
Η γέννηση της κόρης του δεν άλλαξε τη μονοτροπία του. Φωτογράφιζε και τις δυο με την ίδια ζέση σε διάφορα μέρη της Αμερικής στα διάφορα ταξίδια τους.
Η Eleanor δεν ήταν πια μοντέλο, ήταν μέρος του κόσμου του.
Πριν δύο χρόνια, στις αθλητικές σελίδες μιας εφημερίδας
έπεσα επάνω σε αυτήν την είδηση.
Έκοψα το απόκομμα και το κράτησα.
Η αθλητική η είδηση με τα γκολ, τους αντιπάλους και το αποτέλεσμα έχασε πια το νόημά της.
Αλλά η πραγματική είδηση ήταν αλλού.
