Σάββατο, Σεπτεμβρίου 06, 2008

Μουσικοσυνθέτης

LoveRadio-ς Μαχαιρίτσας

Σάββατο, Αυγούστου 16, 2008

Τζίλντα

Παρακολουθώ άρση βαρών γυναικών στην ΤιΒί.
Αγωνίζεται η πιο "βαριά" κατηγορία.
Οι αθλήτριες είναι όλες πάνω από 120 κιλά.
Ξαφνικά
εμφανίζεται μια αυστραλέζα με το όνομα Lovely. Το βάρος της: 125 κιλά!
Μετά από αυτήν εμφανίζεται μια αμερικάνα με όνομα Χέυγουωρθ!
(Όχι Ρίτα αλλά Σέρυλ). 136 κιλά αυτή!

Ξαφνιάστηκα! Τί διάολο; Με ψευδώνυμα αγωνίζονται;

Θα περιμένω
μήπως και στο ζετέ
εμφανιστεί η Μπελούτσι.

Σάββατο, Αυγούστου 02, 2008

4

Παρατηρώντας
συγγενείς και φίλους στην Καλαμάτα
βλέπω ότι
ο μοναδικός λόγος για να έχει κάποιος 4 παιδιά
είναι να είναι τα τρία πρώτα κορίτσια.

Κυριακή, Ιουλίου 13, 2008

Καλαμάτα - Gabes σε τρία λεπτά (όσο διαρκεί και το τραγουδάκι του Lili Boniche)

To Γκαμπές είναι λιμάνι και πόλη της Τυνησίας.
Το αναφέρει και ο Καββαδίας στην Εσμεράλδα του.

"Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φαρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπες.
Διπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes. "

Καμία σχέση με τουριστική πόλη.
Τί βρέθηκα να κάνω εγώ, μόνος μου στο Gabes,
τεταρτοετής φοιτητής του Πολυτεχνείου
είναι μια άλλη ιστορία.
Το θέμα είναι ότι τις ημέρες με μεγάλη ζέστη θυμάμαι την Τυνησία.

Την ανθρωπίλα στην παραλιακή πλακόστρωτη λεωφόρο με τον κόσμο να κάθεται κάτω, τους ναργιλέδες και τη φωνή της Ουμ Καλσουμ που την έμαθα από τις πολλές φορές που την έπαιζε το καφενείο που καθόμασταν. Το μοναδικό καφέ στην παραλία - Cafe Casino νομίζω. Έμαθα και τον Khaled και καναδυο άλλους που τους ξέχασα. Θυμαμαι και τον ζεστό αέρα από την έρημο που ήταν σαν να σε πλησιάζει μπιστολάκι για τα μαλλιά. Το κάψιμο στα δάχτυλα των ποδιών, τις κατσαρίδες στη φοιτητική εστία με τους Τυνήσιους να επιμένουν: "They are not dangerous!!"

Μερακλώνω και μου ΄ρχεται
να πάρω την κιθάρα (που δεν έχω)
και να παίξω (που δεν ξέρω)
κανά τραγουδάκι του Λίλι Μπονίς.
Αυτός δεν έχει σχέση με την Τυνησία
αλλά έτσι μου αρέσει.

Αύριο,
είπανε
θα δροσίσει.

Τρίτη, Ιουλίου 08, 2008

Έκρηξη αδρεναλίνης

Η διαφήμιση της ταινίας στην ΤιΒι είναι σαφής:
" Έκρηξη αδρεναλίνης, με τον Στήβεν Σιγκάλ,
την Τρίτη το βράδυ στις 10, από το STAR. "

Δεν έγινε φαίνεται η σωστή έκκριση αδρεναλίνης,
και ακολούθησε έκρηξη.

Απόψε το βράδυ στις 10 από το STAR.

Δευτέρα, Ιουνίου 30, 2008

Κρατώντας τον κύβο

Μικρός
με είχε εντυπωσιάσει
αυτό το παιχνίδι που λεγόταν
κύβος του Ρούμπικ.
Κατά ένα περίεργο τρόπο όμως
ποτέ δεν το έπαιξα.
Τώρα, και μετά από τόσο καιρό,
βρέθηκε για πρώτη φορά στα χέρια μου.

Ευχαριστιέμαι τη δυσκολία του.
Παραμυθιάζομαι (για να δικαιολογώ και τη σπατάλη του χρόνου)
ότι τάχα έχει και ομοιότητες με τη ζωή και τις επιλογές μας.
Ότι τάχα και τα δυο, ζωή και κύβος,
είναι ένα τριδιάστατο παζλ,
που κάτι προσπαθείς να φτιάξεις, αλλά
κάπου αλλού
κάτι άλλο σου ξεφεύγει.
Και όταν νομίζεις ότι κάπου έχεις φτάσει
είσαι απλώς πολύ γελασμένος
και ακόμα στην αρχή.

Είπα να ξεκινήσω φτιάχνοντας μια πλευρά τουλάχιστον.
Αλλά όλο κάπου κολλάω.
Όλο κάπου ένα μπλε
βρίσκεται
ανάμεσα στα κίτρινα.

Κυριακή, Ιουνίου 22, 2008

Γιούρο 2008

Το πιο ανδροκρατούμενο επάγγελμα.
Εκφωνητής
στην τηλεόραση
σε αγώνα ποδοσφαίρου.

Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008

Fukuoka με το τρένο

φωτό: flickr - χρήστης: maru0522

Ακούγεται λογικό: όταν είμαι υπό πίεση σκέφτομαι τη φυγή. Mε εξυπηρετεί. Κάνω ένα μακρινό ταξίδι με το μυαλό και χαλαρώνω. Φτηνό το κόλπο βέβαια. Αφορμή είναι συνήθως μια φωτογραφία. Βολικός συνεργάτης στη βόλτα - ποιος άλλος; - το διαδίκτυο. Χα!

Η χθεσινή βόλτα ήταν στην Ιαπωνία. Φουλ άνοιξη. Παίρνω στη γραμμή 1 το τρένο των 9.10 από Tokyo για Fukuoka. Μέσω Osaka, Kyoto, Hiroshima. Εισητήριο τρένου: 22.000 γιεν - βλέπε 135 ευρώ. Ίσα που προλαβαίνω να δω τις πόλεις απ' το παράθυρο. Ας είναι καλά τα 220 χλμ/ώρα του τρένου βολίδα Shinkansen. Χα!

Φτάνω στη Fukuoka στις 14.13. 1200 χιλιόμετρα σε 5 ώρες και 3 λεπτά. Στο σταθμό αντί για Fukuoka γράφει Hakata. Προσωρινώς μπερδεύομαι: ήταν ξεχωριστές πόλεις πριν ενωθούν. Πάω στο ποτάμι μέσα στην πολη, παντού sakura - ήτοι ανθισμένες κερασιές. Bλέπω μια όμορφη εικόνα. Κάπου την έχω ξαναδεί. Χα!


Αφήνω το ίντερνετ,
κοπάζουν οι ταχύτητες,
ξαναπιάνω το διάβασμα.
Τώρα που το σκέφτομαι,
μπορεί να μην είναι
ελληνικός καγχασμός.
Μπορεί να είναι
ιαπωνικό επιφώνημα.
Χα!

Σάββατο, Απριλίου 26, 2008

Αναστάσιμο

Τελικά,
ο Άντονι Κουΐν
είναι ο Βαραββάς ή ο Καϊάφας;

Πέμπτη, Απριλίου 24, 2008

Καλή Ανάσταση



... σε όλους μας.



φωτό: Dionisy, ierei