25 Δεκεμβρίου

Ντιντορέρε ντιντορέρε

Τον καιρό τον έχω απαξιώσει σαν θέμα. Σαν θέμα συζήτησης.

Είναι που το έχω ταυτίσει με την αμηχανία στο ασανσέρ. "Λιακάδα σήμερα, ε;" "Ναι ναι. Παγώσαμε χθες".

Με τέτοιο ωραίο καιρό όμως σήμερα έξω και έναν ήλιο δεσπότη, βάζω τα μαύρα γυαλιά, φοράω τη φόρμα, βάζω και τα νέα ακουστικά στ' αυτιά και ξεκινώ για την παραλία για ένα μεσημεριανό τρέξιμο.

Τρέχω στο πεζοδρόμιο της παραλίας. Χαζεύω τη θάλασσα, χαζεύω τους μανιακούς της ρακέτας, χαζεύω τους φοίνικες από τους οποίους περναώ ξυστά. "Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα, θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα". Τρελλαίνομαι με τη μουσική. Ανοίγω το βήμα. Μού 'ρχεται να σηκώσω τα χέρια μου να πιάσω τους φοίνικες καθώς περνάω από κάτω. Δεν το κάνω. Άσε μη με δει κανένας γνωστός να κάνω σα χαζοχαρούμενο.

Φτάνω στο "Φιλοξένια", επιστρέφω, ο ήλιος τώρα κόντρα. Στα ακουστικά το "living on my own" με πάει ακόμα πιο γρήγορα.

Ρε γαμώτο είναι ωραία.

Θυμήθηκα μια συνέντευξη του Άρη Δαβαράκη που έλεγε

πόσο ωραίο μπορεί να είναι

να μπορείς να περπατάς

και να τρως μια τυρόπιτα.

Πόσο μάλλον να τρέχεις.

Την επόμενη φορά θα πιάσω και τους φοίνικες.

Ticket to ride

φωτό: ζέλιγκ, Γαλλία, 2005

Η Β. είναι γύρω στα 45. Δουλεύει ως καθαρίστρια στο δημόσιο και ζει σε μικρή πόλη της επαρχίας. Η φύση δεν την προίκησε με ομορφιά αλλά με μια αγνή καρδιά.

Ο πρώτος της άντρας την χτυπούσε και αναγκάστηκε να τον χωρίσει. Η ατυχία αυτή δεν τη λύγισε. Προσπάθησε ξανά και αυτήν τη φορά ο δεύτερος άντρας της ήταν καλός μαζί της. Είχε όμως μια εύθραυστη υγεία και όταν πέθανε άφησε τη Β. μόνη της για δεύτερη φορά.

Για πολλή καιρό ήταν καταβεβλημένη έχοντας αφήσει τον εαυτό της στην τύχη του. Βρίσκει τη δύναμη όμως μέσα από τη δουλειά και τους συναδέλφους να ξαναρχίσει τη ζωή της.
Αυτή τη φορά η παρηγοριά και η παραμυθία είναι τα ταξίδια.
Ταξίδια που ποτέ δεν έκανε πριν στη ζωή της.
Γυρίζει στα ελληνικά νησιά, στην Ευρώπη, στην Τουρκία. Πάντα με τους περιγιητικούς συλλόγους της πόλης της.
Η Β. είναι ένας απλός άνθρωπος.
Και δε βγάζει ποτέ τα μαύρα.

Η γοητεία των λέξεων

Τη μαγική γοητεία των λέξεων
δεν τη συναντά κανείς μόνο στη λογοτεχνία ή στην ποίηση
αλλά και στη γλώσσα της επιστήμης.

Η δίαιτα των ακτών,
η παρενιαύσια καρποφορία του ελαιόδεντρου,
το πλοίο που παραβάλλει στο κρηπίδωμα,
το αμαξήλατο όχημα,
το δυναμικό των υδατοπτώσεων,
το παρυδάτιο πτηνό,
τα ευρύαλα ψάρια,
η μισγάγγεια,
το υδροχαρές φυτό,
οι αιολικές αποθέσεις,
η λευκάγεια,
το πλαγκτόν, το νηκτόν και το βένθος.

Άλλες;

Ο χειμώνας τό 'σκασε

φωτό: ζέλιγκ, Βερολίνο 2005

Σήμερα

2 Δεκεμβρίου

στην Καλαμάτα

σε πόναγε το κεφάλι σου

από τον πολύ ήλιο.

Φωτεινό

φωτό: Julia Margaret Cameron, Esme Howard, 1869

Ένα αστέρι

όσα σύννεφα

και να μπουν μπροστά του

όσα και να το σκοτεινιάσουν,

διατηρεί

το φως του

στο ακέραιο.

Με το πρώτο αεράκι

το βλέπω

να χαμογελά ξανά.

κλίνω το γόνυ

φωτό: ζέλιγκ

Χαζεύω ελληνικό σήριαλ.

Το μάτι μου πέφτει στο γόνατο της πρωταγωνίστριας.

Συνειδητοποιώ τί γοητεία μπορεί να κρύβει αυτό το παραμέλημενο σημείο του γυναικείου σώματος.

Κρύβει και δύναμη και ευαισθησία.

Στηρίζει ολόκληρο σώμα αλλά σε οδηγεί και στις γάμπες.

Θυμήθηκα μια βόλτα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου είχα ξανακάνει αυτή τη σκέψη και είχα αρχίσει να φωτογραφίζω τα γόνατα των αγαλμάτων.

Χάρμα οφθαλμών "το γόνυ".

Είτε το περιεργάζεσαι στα μαρμάρινα αγάλματα

είτε στη Νικόλ Κίντμαν.

Επέτειος

Βιέννη, 2007. φωτό: ζέλιγκ


Σε μερικές ημέρες γιορτάζω.
Ένα χρόνο σε αυτό το σπίτι.
Ένα σπίτι που βρήκα μόνος, στο οποίο μετακόμισα μόνος, που διακόσμησα μόνος, που μένω μόνος.
Λέω να πω στο κορίτσι να έρθει. Να γιορτάσουμε.
Μάλλον όχι.

Θα βάλω τους Beirut να παίζουν - κάπως σιγά όμως για να μην ενοχλώ τις γιαγιάδες δίπλα,
θα ανοίξω τη μαυροδάφνη που την έχω από τον ημιμαραθώνιο της Πάτρας,
δεν θα ανοίξω την τηλεόραση,
δεν θα σηκώνω τα τηλέφωνα,
θα ξαπλώσω στον μωβ καναπέ,
και έτσι όπως θα περνάει ήσυχα και σιωπηλά η βραδυά,
θα μπορώ να χαίρομαι
που κατάφερα να κάνω τα πράγματα που ήθελα
ακολουθώντας
την απλή αυτή επιλογή.

Μόνιμη στήλη

Το δελτίο του ΤΕΕ (Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας) είναι ένα φυλλάδιο που αποστέλλεται σε όλους τους μηχανικούς. Εκδίδεται εβδομαδιαίως με σκοπό την ενημέρωση επάνω σε επαγγελματικά θέματα. Μεταξύ των άλλων θεμάτων υπάρχει και η στήλη "εκείνοι που φεύγουν". Δε μου αρέσει ο όρος νεκρολογία αλλά περί αυτού πρόκειται: φίλοι ή συνάδελφοι κάποιου αποθανόντος μηχανικού γράφουν γι' αυτόν ένα δημόσιο αποχαιρετισμό. Συχνά το κείμενο συνοδεύει και μια φωτογραφία.

...

Σταματάω πάντα σε αυτήν τη σελίδα.

Κοιτάζω τη φωτογραφία, το όνομα.

Με ξαφνιάζει που

σε κάθε τεύχος, κάθε εβδομάδα, πάντα υπάρχει κάποιος σ' αυτήν τη σελίδα.

Ξεχνάω ότι

τα περιεχόμενα την έχουν

στις μόνιμες στήλες.

Shandy Rock - James Blunt - Verdana και ξανά Σάντυ Ροκ

Amstel με γεύση λεμόνι ή αλλιώς Shandy Rock - Πού πάω και τα βρίσκω; - Μια χοντρή στον καθρέφτη - Του αυτοκινήτου - Οι φωτεινές ταμπέλες των κρεοπωλείων - Give me reason but don't give me choice - απ' τον Blunt - BUY NOW FROM AMAZON - Το σπίτι όταν γυρίζω μυρίζει ακόμα απ' το μεσημεριανό φαΐ - (Να βάλω διαλυτικά και τόνο στο φαΐ - αλλά πάλι, πάει ο τόνος στις φακές;) - Να βάλω και τη γραμματοσειρά Verdana; - Σαν βρισιά ακούγεται " Ίσα μωρή Verdana!" - Βlog και TV μαζί - Η Θάλεια Μάτικα φιλιέται με τον κύριο μισή-ώρα-κήρυγμα - Όχι κι έτσι ρε Θάλεια! - Όχι μ' αυτόν! - (Δέκα λεπτά μάλλον είναι - Το κήρυγμα - δεν τον είχα και για παραπάνω) - Φταίει που το μοναδικό τραπέζι στο σπίτι είναι της κουζίνας - Τα έχω ανακατέψει - Και ανακατεύτηκα κι εγώ - Μάλλον με χάλασε - Η Shandy Rock.